slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 4 slideshow 5 slideshow 6 slideshow 7 slideshow 8 slideshow 9 slideshow 10 slideshow 11 slideshow 12 slideshow 13 slideshow 14 slideshow 15 slideshow 16 slideshow 17 slideshow 18

Historia

 

130 LAT FABRYKI LIN W SOSNOWCU

 

 

LINA STALOWA DRUCIANA

 

Lina stalowa jest cięgnem nośnym.

Lina stalowa jest mechanizmem cięgnowym.

Liny stalowe należą do urządzeń technicznych.

Układy linowe jako całość wyodrębniają się z układów mechanicznych lub z całych złożonych konstrukcji, w których są zastosowane. Podstawowym przeznaczeniem lin jest przenoszenie obciążeń wzdłużnych rozciągających, a w niektórych przypadkach także poprzecznych (cięgna rozpięte pomiędzy podporami – liny nośne i nośno-ciągnące kolei linowych, dźwigów linotorowych, konstrukcje budowlane).

W lipcu 1834 roku po raz pierwszy oficjalnie zastosowano w górnictwie drucianą linę wyciągową. Pierwsza lina stalowa została zainstalowana na pochylni o długości 484 m kopalni Carolina w górach Harzu (Niemcy).

Wynalazcą liny drucianej był starszy radca górniczy Wilhelm August Albert (1787-1846). Linę Alberta powszechnie uważa się za protoplastkę wszystkich lin stalowych. Lina Alberta o średnicy około 17 mm wykonana była ręcznie. Zbudowana była z trzech splotek czterodrutowych, drutów o średnicy 3,5 mm. Lina ta była wykonana jako współzwita o łącznej długości 605 m, składała się z wielu krótkich odcinków drutów łączonych na zakładkę. Ze względu na bardzo niską trwałość zmęczeniową konstrukcja ta nie upowszechniła się, ale zastosowany sposób zwicia przeszedł do historii jako zwicie Alberta (liny współzwite).

W latach 1837-1840 wynaleziono maszyny do wyrobu splotek i lin. Wcześniej liny wyrabiano sposobem ręcznym. Na ziemiach polskich, w kopalniach Górnego i Dolnego Śląska pierwsze druciane liny wyciągowe zastosowano już w 1844 roku, a w kopalni soli w Wieliczce w 1853 roku. Liczne fabryki lin powstawały na Śląsku.

 

PRZEMYSŁ LINIARSKI W POLSCE

 

Na obszarze ziem polskich pierwszą fabrykę lin założył w Zabrzu mistrz powroźniczy Adolf Deichsel w 1855 roku. W 1881 roku uruchomiono w Sosnowcu fabrykę lin – Adolf Deichsel jr (1858-1936) jako filię fabryki z Zabrza. Firma Adolf Deichse Drahtwerke und Seilfabriken miała w tym czasie następujące filie: Sosnowiec (Rosja), Witkowitz (Mahren), Miskolc (Węgry). W roku 1881 powstała fabryka w Radomsku znana z produkcji lin płaskich szytych. W roku 1895 Niemiec Carl Klauke założył Fabrykę Wyrobów Drucianych C. Klauke we Włocławku. W drugiej połowie XIX wieku powstaje fabryka lin w Wałbrzychu, późniejszy Linmet. W roku 1925/26 Niemiec Bode założył fabrykę lin w Bytomiu-Karbiu.

W roku 1970 we Włocławku została wybudowana nowoczesna fabryka lin i drutu. Najmłodszą z fabryk, powstałą w kwietniu 1990 roku jest Fabryka Lin ”Stolin” Sp. z o.o. w Rogowcu k/Bełchatowa woj. łódzkie.

W latach 90-tych ubiegłego wieku nastąpił okres przekształceń własnościowych we wszystkich fabrykach lin w Polsce i trwa on do dzisiaj.

Fabryka w Radomsku, późniejsza Komuna Paryska a następnie Metalurgia zaprzestała w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku produkcji lin stalowych płaskich szytych. W lipcu 2008 roku przestała istnieć fabryka lin w Bytomiu, w 2010 roku fabrykę z Wałbrzycha przeniesiono do Świdnicy (Frezpol - Siedlce).

Z uwagi na określone, trudne uwarunkowania zewnętrzne i wewnętrzne, przekształcenia kapitałowe i własnościowe losy fabryk lin we Włocławku i Zabrzu w najbliższej perspektywie czasowej są bliżej nieznane.

            W 1950 roku do fabryki lin w Zabrzu przyłączono zakład produkcji drutu i lin w Bytomiu. W październiku 1972 roku z połączenia Fabryki Lin i Drutu w Zabrzu, Sosnowieckiej Fabryki Lin i Drutu w Sosnowcu ( wcześniej samodzielny ’’Sosnolin’’), Fabryki Lin i Drutu w Bytomiu oraz Dolnośląskiej Fabryki Lin w Wałbrzychu (wcześniej samodzielny ’’Linmet’’) powstało czterozakładowe przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Śląskie Zakłady Lin i Drutu ’’Linodrut’’ z siedzibą w Zabrzu. Przedsiębiorstwo było głównym polskim producentem lin i drutu, specjalizowało się w produkcji wyrobów z drutów stalowych standardowej i wysokiej jakości.

’’Linodrut’’ ogółem kontrolował ponad 30 proc. rynku krajowego, z czego w segmencie lin zajmował ok. 40 proc. Głównym odbiorcą produktów firmy były sektory: górnictwa, hutnictwa, budownictwa, maszynowy, stoczniowy, motoryzacji, włókiennictwa i wojskowy.

 W grudniu 1990 roku ’’Linodrut’’ został przekształcony w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa (’’Linodrut’’S.A.). Zmiany polityczne i gospodarcze w latach 90-tych ub. wieku, pogorszenie sytuacji spółki związane ze spadkiem zamówień z restrukturyzowanych sektorów, głównie górnictwa i hutnictwa a również i pozostałych doprowadziły w wyniku oddolnych presji załóg poszczególnych zakładów ’’Linodrutu’’ do ich usamodzielnienia się. Z dniem 1 stycznia 1994 roku samodzielną działalność gospodarczą rozpoczynają:

·         Fabryka Lin i Drutów ’’Falind’’ Sp. z o.o. w Sosnowcu,

·         Dolnośląska Fabryka Lin i Drutu ’’Linodrut - Linmet’’ Sp. z o.o. w Wałbrzychu.

Śląskie Zakłady Lin i Drutu ’’Linodrut’’ S.A. wnoszą aportem rzeczowym do nowopowstałych spółek z o.o. w Sosnowcu i Wałbrzychu część swojego majątku trwałego w postaci nieruchomości i wybranych ruchomości - maszyn i urządzeń (kapitał zakładowy). Pozostałe ruchomości fabryczne ’’Linodrutu’’ S.A. Sosnowiec i Wałbrzych biorą w 5 letni leasing. Kwartalne raty leasingowe zasilają ’’Linodrut’’ bezpośrednio, a pośrednio niesamodzielne dalej fabryki w Zabrzu i Bytomiu. Spółka matka, czyli ’’Linodrut’’ S.A. posiada początkowo w spółkach z o.o. (córkach) 100 proc. udziałów.

W 1995 roku 60 proc. akcji ’’Linodrutu’’ zostało wniesionych do narodowych funduszy inwestycyjnych. Pakiet wiodący otrzymał II NFI. ’’Linodrut’’ jest podmiotem dominującym w grupie kapitałowej. ’’Linodrut’’ S.A., spółka matka jest przedsiębiorstwem dwuzakładowym (Zabrze, Bytom) do kwietnia 1997 roku. W tym czasie usamodzielniają się jako spółki z o.o. fabryki w Zabrzu i Bytomiu na bazie majątku obrotowego wniesionego aportem rzeczowym przez spółkę matkę jako ich kapitał założycielski (zakładowy).

Lata 1997-2005 to okres chaosu, zmian kapitałowych i własnościowych wszystkich spółek z o.o. – byłych zakładów ’’Linodrutu’’ S.A., różnego rodzaju przemian firmowanych hasłami ’’przekształceń’’, ’’restrukturyzacji’’ i innych gazetowych. W okresie tym, na bazie tych samych majątków fabrycznych wzajemnie sobie wydzierżawianych (wynajmowanych) funkcjonowały poprzednie (stare) i nowopowoływane spółki-firmy, zmieniały się szyldy, loga a tylko problemy pozostawały te same – trudna sytuacja ekonomiczna, głównie finansowa. Nowopowstałe spółki były jeszcze biedniejsze od likwidowanych i upadających. Restrukturyzacja zatrudnienia (zmniejszenie, spadek) nie nadążała za restrukturyzacją produkcji (spadek zamówień).

W lutym 2004 roku upada sosnowiecki ’’Falind’’, a jego majątek fabryczny od syndyka masy upadłościowej w styczniu 2005 roku nabywa Centrala Zaopatrzenia Górnictwa CZG Spółka Akcyjna w Katowicach.

W maju 2005 roku zawiązana zostaje spółka z o.o. ’’Polskie Liny’’ z siedzibą w Katowicach, a obszarem jej działalności gospodarczej od 1 listopada 2005 roku jest Zakład Produkcyjny w Sosnowcu po upadłej P.P.H-U. ’’CZG – Stal’’ Sp. z o.o.

100 proc. udziałowcem spółki ’’Polskie Liny’’ jest CZG S.A., będąc jednocześnie właścicielem majątku fabrycznego.

 

1 września 2005 roku upada (zdecydowanie za późno) Linodrut S.A.

Upadłość likwidacyjna Linodrutu S.A. winna nastąpić zaraz po usamodzielnieniu ’’spółek wydmuszek’’ w Zabrzu i Bytomiu i oddaniu im zdekapitalizowanego majątku trwałego aportem rzeczowym realnie wycenionym.

 

FABRYKA LIN W SOSNOWCU

 

            Jak już wspomniano wcześniej w 1881 roku, w Sosnowcu, Adolf Deichsel jr uruchomił fabrykę lin jako filię fabryki z Zabrza.

            Po uzyskaniu matury rozpoczął on praktykę w zakładzie ojca w Zabrzu. Po nabyciu doświadczenia w prowadzeniu interesów młody Deichsel rozpoczął w 1881 r. budowę własnej fabryki lin i drutu w Sosnowcu na terenie guberni piotrkowskiej w zaborze rosyjskim. W tym celu zakupił grunt od Ludwika Mauve – dyrektora generalnego Gwarectwa hrabiego Renarda.

            W sosnowieckiej fabryce wytwarzano liny konopne i stalowe oraz drut i plomby. Głównym produktem fabryki były liny stalowe stosowane w szybach wyciągowych kopalń węgla kamiennego.

W 1895 r. zmarł Adolf Deichsel senior, a jego syn został właścicielem całego przedsiębiorstwa. Z początkiem XX w. Deichsel rozbudował fabrykę w Sosnowcu.
Zakład działał pod nazwą ’’Fabryka Drutu, Lin Stalowych i Konopnych, Plomb i Płótna Żaglowego’’. Zakład z 400 osobowym personelem należał do bardzo dobrze prosperujących. Zakład i osada fabryczna były przez pewien czas niemiecką enklawą w Sosnowcu, gdyż zarząd, majstrowie i robotnicy-specjaliści byli Niemcami sprowadzonymi z Mysłowic. Do czasów współczesnych mieszkańcy nazywają przyfabryczną osadę druciarnią.

W celu sprawowania kontroli nad produkcją w Sosnowcu Adolf Deichsel przeprowadził się z Zabrza do Mysłowic, gdzie otworzył biuro firmowe. Następnie poślubił córkę znanego właściciela firmy budowlanej Knauta z Mysłowic. W czasie pobytu w Mysłowicach Adolf Deichsel zaangażował się w działalność komunalną. Przez 25 lat działał w mysłowickim samorządzie. Deichsel działał także na niwie socjalnej. Dla robotników pracujących w fabryce w Sosnowcu wybudował domy mieszkalne, co stało się impulsem do rozbudowy dzielnicy Dębowa Góra w Sosnowcu w obrębie ulic: Lipowa, Strzelecka, Tylna i Dębowa. Dla pracowników swojego przedsiębiorstwa Deichsel zbudował ośrodek wypoczynkowy w Polanicy-Zdrój (Altheide) nazwany na cześć córki ’’Emma’’.

Po zakończeniu I wojny Adolf Deichsel przeprowadził się z Mysłowic do Berlina, gdzie zmarł w 1936 r. Potomkami jego była córka Emma i syn Elwin.

W okresie międzywojennym w fabryce produkowano liny i drut na rynek krajowy, przy niewielkim eksporcie do Włoch i Rumunii.

Fabryka lin w Sosnowcu wytwarzała już w 1919 roku wszystkie znane konstrukcje lin, w tym liny trójkątnosplotkowe.

            Aktem notarialnym (Sosnowiec) z dnia 06 marca 1922 pod N 379 Adolf Deichsel, fabrykant, właściciel nieruchomości, na których znajdują się należące do niego fabryka drutu i lin stalowych, konopnych i śrutu prowadzona pod firmą A. Deichsel oraz budynki mieszkalne i inne upoważnia Kacpra Stefanowskiego, dyrektora fabryki, do sprzedania obywatelowi Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej John Mac-Ateerowi zamieszkałemu w Berlinie wymienionych nieruchomości, na których znajduje się fabryka, budynki mieszkalne i inne wraz z należącymi do powyższego przedsiębiorstwa fabrycznego, z aktywami i pasywami.

Aktem notarialnym (Warszawa) z dnia 10 marca 1922 roku za N 478 Kacper Stefanowski, dyrektor fabryki, działający w imieniu i na rzecz Adolfa Deichsel na zasadzie pełnomocnictwa, sprzedaje Johnowi Mac-Ateer za ryczałtem umówioną cenę 5.000.000 marek niemieckich (84.500.000 marek polskich) należące do Adolfa Deichsel nieruchomości (71.617 m2) z tym wszystkim co się na gruncie znajduje, bez żadnych na rzecz Adolfa Deichsel wyłączeń. K. Stefanowski zezwala na przepisanie tytułu własności na nabywcę.

            Wcześniej, Rada Ministrów 07 listopada 1921 roku powzięła na wniosek Ministra Skarbu uchwałę na podstawie ustawy z dnia 24 marca 1920 zezwalającą na nabycie John Mac-Ateerowi od Adolfa Deichsla fabryki oraz przepisanie tytułu własności w księdze wieczystej powyższej nieruchomości.

            Zezwolenie na zbycie przez Adolfa Deichsel John Mac-Ateerowi nieruchomości na gruncie wraz z znajdującą się na nim fabryką wydał Główny Urząd Likwidacyjny w Warszawie 09 marca 1922 roku.

            Aktem notarialnym (Sosnowiec) z dnia 22 marca 1924 roku – Rejestr N 291 zawiązana została Spółka Akcyjna pod firmą ‘’Fabryka drutu, lin stalowych i konopnych, śrutu i plomb oraz płótna żaglowego ’’Adolf Deichsel’’ – Spółka Akcyjna”. Spółka zawiązała się w celu nabycia, rozszerzenia i dalszego prowadzenia fabryki oraz w celu prowadzenia innych gałęzi przemysłu metalowego i fabryki płótna żaglowego. Założycielem Spółki byli: John-Aleksander Mac-Ateer, Mieczysław Cimoszko (inżynier) i Stanisław Szczygielski (adwokat). Spółka jest osobą prawną. Statut Spółki Akcyjnej zatwierdzili wcześniej – 12 lutego 1924 roku Ministrowie Przemysłu i Handlu oraz Skarbu. Siedzibą spółki jest miasto Sosnowiec. Kapitał zakładowy spółki określono na 50.000 złotych polskich (5 tysięcy akcji po 10 złotych polskich każda). Władzami spółki są Walne Zgromadzenie akcjonariuszy, Zarząd i Komisja Rewizyjna. John Aleksander Mac-Ateer zgodził się sprzedać zawiązywanej Spółce Akcyjnej całe przedsiębiorstwo fabryczne za akcje spółki w ilości 4730 sztuk (z wyjątkiem części towaru na sumę 20.000 złotych).

 

            W ciągu 3 miesięcy 1935 roku (wrzesień - grudzień) fabryka wykonała komplet pierwszych 12-tu lin dla kolei linowej Kuźnice – Kasprowy Wierch, w tym:

- 4 liny nośne konstrukcji zamkniętej, prawe:

·          45 mm – 2 x 2110 m,

·          48 mm – 2 x 2410 m,

- 2 liny pociągowe, współzwite, prawe:

·          21 mm – S 6x19+Ao – 1 x 2330 m,

·          19 mm - S 6x19+Ao – 1 x 2050 m,

- 2 liny przeciwwagowe, współzwite, prawe:

·          19 mm - S 6x19+Ao – 1 x 2330 m,

·          17 mm - S 6x19+Ao – 1 x 2040 m,

- 2 liny pomocnicze, współzwite, prawe:

·          17 mm – 6x12+Ao ( 6(3+9)+Ao) – 1 x 4670 m,

·          16 mm - 6x12+Ao ( 6(3+9)+Ao) – 1 x 4100 m,

- 2 liny napinające trójkątne, prawe:

·          41 mm – 1 x 50 m,

·          55 mm – 1 x 58 m.

 

Kolejka wybudowana została w rekordowym czasie 7 miesięcy na przełomie 1935/36 r. Od marca 1936 roku można było wyjechać kolejką linową na szczyt Kasprowego Wierchu. W myśl przepisów austriackich liny nośne mogły pracować tylko 12 lat, po czym należało je wymienić na nowe. W latach 1969 i 1970 zostały zdjęte i zastąpione nowymi linami nośnymi.

Stare liny, dzięki badaniom elektromagnetycznym (defektoskopia magnetyczna) mogły pracować zamiast 12 aż 33 i 34 lata, a obecnie stanowią cięgna nośne dachu hali sportowej w Tarnowie. O bardzo wysokiej jakości tych lin świadczy fakt, że do dzisiaj powojenny polski przemysł linowy nie jest w stanie wyprodukować lin o takich odpowiednio wysokich parametrach.

Po II wojnie światowej dawna fabryka A. Deichsela została znacjonalizowana i zmodernizowana.

            Postanowieniem W.K. Nr A 69/46 z dnia 18 czerwca 1947 roku Wojewódzka Komisja do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw w Katowicach postanowiła przedstawić Ministrowi Przemysłu i Handlu wniosek o wydanie orzeczenia o przejęcie na własność Państwa z art. 3 ustawy z 3.01.1946r. przedsiębiorstwa Fabryka Lin i Drutu A. Deichsel w Sosnowcu ul. Niwecka 2.

            Działalność fabryki lin w Sosnowcu, w czasie swej 130 letniej historii, uzależniona była w znacznej mierze od kształtujących się zewnętrznych uwarunkowań: politycznych, społecznych i gospodarczych. Nazwa firmy i jej zarządzający zmieniali się wielokrotnie, ale fabryka przetrwała i jak na obecne warunki jest w dobrej kondycji.

            Założyciel i pierwszy właściciel sosnowieckiej fabryki, Adolf Deichsel jr, był dobrym gospodarzem i dbał o rozwój i jakość swoich wyrobów. Dzięki dobrej opinii, jaką cieszyła się fabryka, pozyskiwał nowe rynki i nabywców na swoje produkty i rozwijał zakład, następowała dalsza rozbudowa fabryki i modernizacja jej parku maszynowego. Znakomite referencje produkowanych lin oraz ich producenta (fabryki), szczególnie na rynku górniczym pozwalały bazować następnym właścicielom, stosującym dopisek ’’dawniej Adolf Deichsel’’. Dopisek ten został usunięty dopiero, kiedy przedsiębiorstwo zostało przekazane na własność państwa.

            Jedną z ostatnich zlikwidowanych maszyn liniarskich (1983 rok) pamiętających początki fabryki była skręcarka koszowa lin L-38 ’’Humboldt’’ 6/3000 kg z mechanizmem planetarnym do nadawania ramom szpulowym możliwości utrzymywania lub odkręcania się podczas obrotów wirnika (kosza) maszyny. W przypadku skręcania (składania) lin trójkątnosplotkowych dodatkowy obrót wsteczny ram szpulowych na liczbę obrotów maszyny (odkręt) pozwalał nie tylko zmniejszyć naprężenia splotek w linach, ale i dokonywać korekty długości skoku twistu (wymagany skręt dookoła własnej osi splotki) w stosunku do ustalonej (ustawionej) długości skoku liny. Wspomniana maszyna przez blisko 100 lat produkowała liny stalowe wyciągowe nośne trójkątnosplotkowe, na których ’’wisiało’’ polskie górnictwo.

            Obecnie fabryka – Polskie Liny Sp. z o.o. – posiada 120 osobową, stabilną i wysokowykwalifikowaną kadrę zarządzającą i pracowniczą, której rzetelność i fachowość oraz system organizacji i zarządzania przedsiębiorstwem prowadzi do osiągania zamierzonych celów.

Zmiany strukturalne i własnościowe, gospodarka rynkowa i wzmożona konkurencja spowodowały, że w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i pierwszej dekadzie obecnego zakończyło działalność wiele europejskich fabryk lin o dużych tradycjach i liczącym się wkładzie w rozwój liniarstwa.

            Fabryka lin w Sosnowcu przetrwała, a u progu jej wejścia w 14 dekadę myśli się nie tylko o dalszym rozwoju, ale konsekwentnie realizuje się założenia wytyczonego, długoletniego programu działania i dostosowuje się go do aktualnych wymogów czasu.

 

Polskie Liny – 5 lat na rynku

 

Polskie Liny Sp z o.o. jest od ostatnich 5-ciu lat czołowym polskim producentem lin i drutów stalowych, wytwarzającym produkty w sosnowieckiej fabryce sięgającej tradycjami 1881 roku (d. A. Deichsel). Produkujemy liny stalowe tradycyjnie głównie na potrzeby krajowego (polskiego) górnictwa – kopalń głębinowych: węgla kamiennego, rud miedzi, soli, rud cynkowo-ołowianych oraz kopalń odkrywkowych węgla brunatnego. Roczna wielkość produkcji to ok. 3500 – 4000 ton.

Do naszych podstawowych produktów należą:

1.       Liny stalowe kopalniane wyciągowe:

·         nośne

- okrągłosplotkowe: S, ST, WS, WK(WV)

- trójkątnosplotkowe

- owalnosplotkowe

·         wyrównawcze: okrągłe okrągłosplotkowe dwu- i trzywarstwowe dwuzwite nieodkrętne, płaskie szyte.

2.       Liny stalowe kopalnianych szynowych kolejek podwieszanych i spągowych z napędem linowym urządzeń i układów transportowych w wyrobiskach poziomych i pochyłych.

3.       Liny stalowe prowadnicze i odbojowe górniczych wyciągów szybowych.

 

Liny i linki stalowe dwuzwite o średnicach od 10,0 do 70,0 mm konstrukcji T, S, ST, F, W, WS, WK wytwarzamy z okrągłych drutów stalowych gołych (niepokrytych) i ocynkowanych, mają one szerokie zastosowanie techniczne jako cięgna nośne.

            W ostatnim okresie czasu uruchomiliśmy produkcję lin stalowych płaskich wyciągowych (nośnych) i wyrównawczych, lin stalowych wielowarstwowych nieodkrętnych klasy 35(M)x7 jako wyciągowych nośnych dla głębokich szybów oraz lin stalowych na drogowe bariery ochronne konstrukcji 3x7. Aktualnie w fazie wdrożenia znajdują się liny stalowe kostrukcji 6x31WS-IWRC i 8x25F-IWRC oraz liny stalowe konstrukcji 6x26WS-IWRC i 8x26WS-IWRC, nad którymi rozpoczęte zostały konstrukcyjno-technologiczne prace projektowe. Wyżej przedstawione liny stalowe mogą być stosowane jako liny podnoszące używane do wyciągów wielokrążkowych bębnowych wiertnic pól naftowych i gazowych.

Wychodzenie z recesji po ostatnim kryzysie finansowym oraz stała poprawa koniunktury w przemyśle powinny zwiększyć wzrost zapotrzebowania na produkty firmy - głównie liny stalowe. Polskie Liny zamierzają też rozwinąć sprzedaż eksportową. Spółka posiada wdrożony i certyfikowany przez BUREAU VERITAS system zarządzania jakością wg normy ISO 9001:2008. Obecnie rynek polski jest chroniony opłatami celnymi i podatkowymi oraz relatywnie wysokimi kosztami transportu przy imporcie. Wpływ na dużą konkurencyjność polskich wyrobów w stosunku do zagranicznych mają także niskie koszty robocizny.

W bieżącym 2011 roku oraz latach następnych kierownictwo i załogę Polskich Lin Sp. z o.o. czekają ważne zadania, takie jak:

·         powiększanie zysków,

·         obniżanie kosztów produkcji,

·         wprowadzanie do produkcji nowych wyrobów - poszukiwanych na rynku i nowych technologii,

·         zwiększanie efektywności gospodarowania,

·         odtwarzanie i dalsza modernizacja istniejącego parku maszynowego,

·         pozyskiwanie nowych rynków zbytu,

·         kontynuacja działań w zakresie ochrony środowiska naturalnego (proekologicznych),

·         kontynuacja działań w zakresie dalszej poprawy stanu bhp i ppoż oraz spełniania rosnących wymagań sanitarnych,

·         utrzymanie i doskonalenie systemu zarządzania jakością - certyfikatu ISO 9001:2008.

 

Realizacja tych zadań wymagać będzie zaangażowania znacznych środków finansowych i znacznego wysiłku załogi oraz Zarządu Spółki.

Z dotychczasowych doświadczeń wynika, że można polegać na załodze sprawdzonej, pracowitej i utożsamiającej osobisty interes z interesem firmy.

Szybkie wdrażanie nowych rozwiązań technicznych i technologicznych przynosi znaczne długofalowe efekty, dlatego konieczna będzie baczna obserwacja i właściwa reakcja na zmiany zachodzące w branży liniarskiej w kraju i na świecie.

Wspólnymi siłami osiągniemy jeszcze lepsze wyniki w nadchodzącej 14 dekadzie działalności fabryki.

 


Lina nośna wykonana w Fabryce Lin i Drutu w Sosnowcu.

 

Polskie Liny Sp. z o.o.
ul. Powstańców 17
40-952 Katowice
Zakład produkcyjny:
ul. Niwecka 2
41-200 Sosnowiec
tel. +48 32 290 19 15
fax: +48 32 290 19 16
e-mail: polskieliny@polskieliny.pl
KRS 0000236178
REGON 240109716
NIP 954-251-77-67